Consent Mode v2: een cookiebanner is niet hetzelfde als toestemming doorgeven

Consent Mode v2 is de manier waarop je site aan Google doorgeeft wat een bezoeker heeft aangevinkt. Sinds versie 2 zijn dat vier signalen in plaats van twee, en voor bezoekers uit de EER is het doorgeven ervan een voorwaarde om remarketing en conversiemeting te mogen gebruiken. Een banner alleen is niet genoeg.

Een cookiebanner doet twee dingen die los van elkaar staan. Hij vraagt de bezoeker wat hij goedvindt, en hij vertelt de rest van je site wat daaruit kwam.

Dat tweede is waar het misgaat. In veel opstellingen blokkeert de banner netjes de scripts die niet mogen laden, en blijft het daarbij. Google krijgt dan niets te horen: geen "ja" en geen "nee". Voor Google is dat hetzelfde als geen toestemming, dus je verliest metingen die je wél had mogen doen.

Andersom komt ook voor: de tags laden gewoon, ongeacht wat er is aangeklikt. Dan meet je meer dan mag, en dat is het duurdere probleem van de twee.

Consent Mode v1 kende er twee, v2 voegde er twee toe. Het verschil tussen de oude en de nieuwe twee is het verschil waar de Europese regels op draaien: mag je iets opslaan, tegenover mag je iets gebruiken.

Signaal	Waar het over gaat	Sinds
analytics_storage	cookies voor je statistieken	v1
ad_storage	cookies voor advertenties	v1
ad_user_data	gebruikersgegevens naar Google sturen voor advertentiedoeleinden	v2
ad_personalization	die gegevens gebruiken voor gepersonaliseerde advertenties	v2

Die laatste twee zijn de reden dat v2 er is. Iemand kan toestaan dat je een cookie zet en tegelijk niet willen dat zijn gegevens naar een advertentieplatform gaan, en dat onderscheid bestond in v1 niet.

Voor bezoekers uit de Europese Economische Ruimte geldt dat je die signalen moet verzamelen en doorgeven om de meet-, doelgroep- en remarketingfuncties van Google te mogen gebruiken. Dat is geen advies maar een voorwaarde, en het staat sinds maart 2024 zo in het EU-toestemmingsbeleid.

Dit is de keuze waar het in de praktijk op vastloopt, en de meeste banners staan standaard op de verkeerde.

Basis. De Google-tags laden pas als de bezoeker iets heeft aangeklikt. Vóór dat moment gaat er niets naar Google. Dat is de veiligste lezing van de regels en het kost je het meest: wie wegklikt of niets doet, bestaat voor je meting niet.

Geavanceerd. De tags laden meteen, met alle toestemmingen op denied. Bij een weigering gaat er een ping zonder cookies uit: Google weet dan dát er iemand was en wat de toestemmingsstand is, zonder dat er iets wordt opgeslagen dat naar die persoon herleidt.

Het verschil in wat je eraan hebt is groter dan het klinkt. Google zegt er zelf over dat basis een algemeen model oplevert en geavanceerd een model op jouw eigen account. Modellering vult in wat je door weigeringen mist, en een model dat op jouw data is gebouwd doet dat beter dan een model dat op het gemiddelde van iedereen is gebouwd.

De keuze tussen die twee is er een van je juridische afdeling en niet van je marketeer. Wat wij doen is uitleggen wat elk van de twee betekent voor je cijfers, zodat de keuze met die kennis wordt gemaakt.

Niet in een rapport, maar in de browser. Dit is de controle die we bij elk account als eerste doen.

1. Open je site in een privévenster en klik de banner nog niet weg.
2. Open de netwerktab en filter op google. Zie je niets, dan sta je op basis; zie je verzoeken met gcs= erin, dan sta je op geavanceerd.
3. Kijk naar de waarde achter gcs=. Dat is de toestemmingsstand: G100 betekent geweigerd, G111 betekent toegestaan. Staat er vóór je klik al G111, dan laden je tags ongeacht wat de bezoeker vindt, en dat is het probleem dat je vandaag oplost.
4. Klik alles aan en herhaal. De waarde hoort mee te veranderen. Doet hij dat niet, dan praat je banner niet met je tags.
5. Kijk naar gcd= voor de vier losse signalen, en controleer of ad_user_data en ad_personalization meebewegen. Dat zijn de twee die er in v2 bij kwamen en die het vaakst op de oude stand blijven hangen.

Dit duurt echt vijf minuten en het is de enige manier om er zeker van te zijn. Een banner die zegt dat hij Consent Mode v2 ondersteunt, zegt niets over of hij in jouw container goed is aangesloten.

Drie dingen, en ze worden alle drie aan Consent Mode toegeschreven.

Het herstelt geen data die je niet mag hebben. Modellering schat in wat je mist, en een schatting is geen meting. Bij weinig verkeer is er zelfs geen schatting: conversiemodellering in Google Ads vraagt 700 advertentieklikken in 7 dagen, per land en domeingroep.

Het maakt je banner niet rechtsgeldig. Of je toestemmingsvraag klopt is een juridische vraag over wat je vraagt en hoe. Consent Mode gaat alleen over het doorgeven van het antwoord. Een andere statistiektool verandert daar ook niets aan; waarom niet staat in Google Analytics-alternatieven.

Het is geen vervanging voor server-side meten. Die twee worden vaak in één adem genoemd en lossen iets anders op: server-side gaat over waar de verwerking gebeurt, Consent Mode over wat er mag. Een servercontainer zonder toestemming meet niets extra's. Zie server-side tracking. Op Shopify gaat dit het vaakst mis, omdat de aankoop uit het platform komt en de server niet ziet wat er in de banner is aangeklikt; zie server side tracking op Shopify.

Onze eigen banner komt van Cookiebot en wordt via Google Tag Manager ingeladen, niet vanuit de code van de site. Dat is bewust: de banner en de tags die hij aanstuurt zitten dan in dezelfde container, en er is één plek waar de koppeling tussen die twee staat.

Wat daarbij hoort en wat vaak wordt overgeslagen: de banner is niet het einde van de keten. In de container staat per tag welke toestemming hij nodig heeft, en dat is het stuk dat een nieuwe tag niet vanzelf krijgt. Elke tag die erbij komt, komt dus met die vraag erbij.

Wat wij verder aan meting doen staat op Data & Tracking, en welke klik de conversie krijgt toegerekend hangt daarna af van je attributiemodel.

• Google: de toestemmingssignalen en het EU-beleid
• Google: basis tegenover geavanceerde consent mode
• Google Ads: conversiemodellering met consent mode